Wanneer er gesproken wordt over geluid komt meestal ook het begrip frequentie om de hoek kijken. Onder frequentie wordt het aantal trillingen per seconde verstaan. Frequentie is een natuurkundige term. Wat wij uiteindelijke waarnemen wanneer wij een geluid met een bepaalde frequentie horen, wordt verwoord door de term "toonhoogte".
De golflengte bepaalt de trillingsfrequentie: hoe hoger de trillingsfrequentie (dus hoe meer golfjes per lengte-eenheid en hoe korter de golflengte) hoe hoger de waargenomen toon.
frequentie = toonhoogte = Hertz (Hz)
De toon van een geluid wordt bepaald door de toonhoogte of het aantal trillingen per seconde (frequentie). De frequentie wordt uitgedrukt in Hertz (Hz).
Fig.: De rode toon heeft een hogere frequentie als de blauwe. Beide tonen zijn echter even luid
Of we een toon of geluid hoog of laag vinden klinken is natuurlijk subjectief. Echter de volgende relatie is zeker: naarmate de frequentie toeneemt klinkt een geluid hoger. Een hoge toon heeft meer golven per seconde dan een lage toon.
Zo heeft een hoog klinkende piccolo ook een hele hoge frequentie met duizenden trillingen per seconde. Het geluid van een tuba echter klinkt heel laag (subjectief) en heeft ook een heel lage frequentie (objectief).
Een gezond oor neemt tonen waar tussen ongeveer 20 en 20.000 Hz. Dat wil niet zeggen dat geluiden die boven de 20.000 Hz niet belangrijk kunnen zijn bij het waarnemen van complexe signalen zoals muziek. Ze zijn mede bepalend voor bepaalde facetten van het geluidsbeeld.
De gevoeligheid van onze oren is hoger voor de middentonen.
Bij het ouder worden gaat het gehoor voor hoge tonen achteruit; bij veel volwassenen is de bovengrens om geluid waar te nemen gedaald tot ongeveer 15.000 Hz.
Terug naar gehoorproblemen.