Door lawaaibeschadiging
Ons oor is te vergelijken met een unieke weegschaal die in staat is zowel het gewicht van een postzegel te wegen, maar ook dat van een grote, zware legertank. Door deze enorme gevoeligheid is het eveneens een zeer kwetsbaar orgaan. Wanneer ons oor regelmatig aan lawaai wordt blootgesteld, kunnen we daar slechthorend van worden (lawaaislechthorendheid).
Daarbij zijn zowel de intensiteit van het lawaai als de duur van blootsteling in het lawaai bepalend voor het ontstaan van een perceptief gehoorverlies. Zo kan het zijn dat na een bezoek aan een popconcert ons oor tijdelijk minder goed hoort, maar zich nog wel herstelt. Word het oor echter, nog vóór dat het helemaal hersteld is, weer aan té véél lawaai blootgesteld, kan een blijvende gehoorschade ontstaan.
Gehoorschade door lawaai is nauwelijks merkbaar wanneer we bijvoorbeeld dagelijks aan een constant lawaainiveau van 85 dB worden blootgesteld, zoals we dat kennen in de industrie. Op heel korte termijn is daar dan niet veel van te merken. Echter op lange termijn leidt dit wel tot slechthorendheid. Bij een lawaaibeschadiging zijn de haarcellen in de cochlea op de duur als het ware totaal uitgeput en afgebroken en daarmee onherstelbaar beschadigd.
Ouderdomsslechtshorendheid (presbyacusis)
Ouderdomsslechthorendheid ontstaat geleidelijk aan en is in de meeste gevallen onzichtbaar, waardoor de persoon in kwestie er zelf in het begin maar weinig van merkt en waardoor er ook zo weinig over wordt gesproken.
Ook vertonen heel wat ouderen de neiging hun “ouder wordend gehoor” te verstoppen. Deze vorm van slechthorendheid wordt ook wel presbyacusis genoemd. Iedereen krijgt hier, als hij maar lang genoeg leeft, mee te maken.
Toch staat het vast dat topprestaties van het gehoor beginnen af te nemen vanaf het 25ste levensjaar. Het is best mogelijk dat ouderdomsslechthorendheid niet veroorzaakt wordt door het toenemen van de jaren, maar bijvoorbeeld door het ons omringende lawaai, medicijngebruik, verminderde doorbloeding of een samenspel van dergelijke factoren.
De ziekte van Ménière
Bij de ziekte van Ménière is er sprake van een niet goed werkend binnenoor, waardoor klachten van slechthorendheid, duizeligheid en oorsuizen ontstaan. Veelal verloopt de ziekte van Ménière met aanvallen. Een dergelijke aanval gaat samen met duizeligheid, misselijkheid, braken en met het horen van geluiden die niet uit de omgeving komen, nl. oorsuizingen.
Een aanval wordt mogelijk veroorzaakt door drukverhoging van de vloeistof in de cochlea en het evenwichtssysteem. De verhoogde druk op de membranen van het labyrint kan ertoe leiden dat deze vervormen en soms zelfs scheuren.
De verschijnselen van de ziekte van Ménière werden ongeveer een eeuw geleden beschreven door de Franse arts Prosper Ménière. De ziekte van Ménière tast over het algemeen eerst één oor aan en in ongeveer in een kwart tot de helft van de gevallen wordt uiteindelijk ook het tweede oor aangedaan.
Door zuurstofgebrek
Ons binnenoor is zeer gevoelig voor zuurstoftekorten. Deze gebeurt via het bloed, dat het binnenoor bereikt langs heel fijne haarvaatjes. Deze dunne kanaaltjes kunnen verstopt raken, maar ook kan de wand te dik worden. Stress, vergiftiging, narcose of een ernstige longaandoening kan ertoe leiden dat het binnenoor onvoldoende doorbloed raakt.
Plotselinge doofheid (sudden deafness)
Sommige mensen horen plots van de een op de andere dag niets meer of krijgen met een plotse gehoorsdaling te kampen. Dit wordt ook wel 'sudden deafness' genoemd en kan zowel aan één als aan beide oren voorkomen. Hiervoor zijn verschillende oorzaken mogelijk: een slechtwerkende gehoorzenuw, een infectie of een slechte doorbloeding van het binnenoor o.a.
Aangedane (defecte) zenuwfunctie
Een gehoorverlies kan worden veroorzaakt doordat de gehoorzenuw de signalen niet meer goed doorgestuurd naar de hersenen. Dit kan bijvoorbeeld optreden wanneer er een tumor op de gehoorzenuw drukt. Geluiden die slechts een korte duur hebben worden normaal waargenomen, maar geluiden die langer aanhouden worden langzamerhand zachter.
Mechanisch trauma (akoestisch trauma)
Door een flinke klap tegen het hoofd of een zeer hard geluid (explosie) kan het gehoor beschadigd raken. Niet alleen het trommelvlies en de gehoorbeentjes kunnen beschadigd raken, maar ook het binnenoor. Vaak gaat dit samen met oorsuizen.
Beschadiging voor ototoxische stoffen.
Ototoxische stoffen zijn schadelijk voor het lichaam en kunnen bijgevolg ook het gehoor beschadigen. Sommige medicijnen hebben een dergelijke schadelijke bijwerking. Hiertoe behoren de zogenaamde mycineverbindingen en sommige middelen die deel uitmaken van chemotherapie.
Kinine en chlorokine, beide medicijnen tegen malaria zijn bijvoorbeeld schadelijk voor het gehoor. Echter ook aspirine (salicylzuren) kan bij grote hoeveelheden schadelijk zijn voor het gehoor. De schadelijke invloed van deze stoffen doet zich allereerst in de zeer hoge frequenties voor. Bij patiënten die ototoxische geneesmiddelen toegediend krijgen wordt het gehoor dan zeer frequent gecontroleerd. Zo is te zien of het gehoorverlies toeneemt of wel progressief is. Als dit zo blijkt te zijn kan de medicatie tijdig worden stopgezet of aangepast.
Samengaan met andere ziekten
Het kan ook zijn dat slechthorendheid niet op zichzelf staat, maar het gevolg is van andere ziekten. Een verminderde nierfunctie, suikerziekte en multiple sclerose kunnen slechthorendheid tot gevolg hebben. De bof, mazelen, rode hond, roodvonk en zelfs een griep kunnen leiden tot slechthorendheid.
Terug naar gehoorproblemen.